Trauma adoptie

Trauma adoptie

Een adoptie is voor een kind alsof het gescheiden wordt van een oude wereld en kennismaakt met een nieuwe. Alles wordt in een nieuw perspectief gezet. Adoptieouders doen er alles aan om zich met het kind te verbinden. Aan de andere kant wil het kind zich ook van nature verbinden met zijn/ haar ouders/ verzorgers. Het komt regelmatig voor dat er een trauma door adoptie ontstaat.

Ervaringen uit de oude wereld kunnen op de voorgrond blijven staan. Het gaat namelijk niet alleen over adoptie, maar ook over het voorliggende verlies. Beide kanten hebben evenveel aandacht nodig. Geadopteerde kinderen komen hier vaak pas achter wanneer ze volwassen zijn. De wonden die zijn ontstaan tijdens de adoptieperiode blijken niet goed genezen te zijn; er is angst en trauma ontstaan, of een hechtingsstoornis.

Problemen als gevolg van adoptie


Faseproblemen die normaal gesproken ontstaan in de puberteit, kunnen bij adoptiekinderen extremer zijn. Er is dan wel een goede afstemming tussen het kind en de ouders, maar de dynamiek van adoptie en afgestaan zijn maken de ruzies thuis, het zelfstandig worden en identiteit heftiger. Het verwarrende hieraan is, is dat problemen niet zomaar ‘gewone’ problemen zijn. Een normale aanpak werkt in dit geval maar tijdelijk en soms helemaal niet. Het is dan noodzaak om te richten op de oorzaak van de ontstane problemen en een oplossing zoeken, zodat er een nieuwe balans ontstaat.

Trauma en adoptie; wat is de behandelmethode?


Het trauma van de adoptie kan ervoor zorgen dat er ptss ontstaat; posttraumatisch stress syndroom. Dit is op latere leeftijd te behandelen via psychotherapie of EMDR therapie. Voor jongere kinderen (en hun ouders) bestaat er ouderbegeleiding, kindertherapie en differentiatie & fasetherapie.
arrow_drop_up arrow_drop_down